Podhale: 608 120 268

Beskidy: 664 928 587

Encyklopedia pasterska: fujara

Bacowie i juhasi musieli spędzać długie miesiące w oddaleniu od swoich bliskich. Śpiew i instrumenty muzyczne były sposobem na zapobieganie tęsknocie. Jednym z najważniejszych instrumentów jest fujara sałaśnicza czy też pasterska. Jest to instrument na tyle ważny, ze wpisano go na listę dziedzictwa niematerialnego UNESCO. Pojawia się także u wielu popkulturowych artystów.

 

„Jest to rodzaj fletu o znacznych rozmiarach, średnio od 1,5 do 2 metrów (największy znany egzemplarz mierzy 4 metry). Fujara pasterska wykonywana jest zazwyczaj z drewna bzu czarnego powlekanego olejem lnianym i składa się z:

  • części zasadniczej (o średnicy do 5 cm), w jej dolnej części znajdują się trzy otwory palcowe;
  • łącznika,
  • części dodatkowej z ustnikiem (o średnicy do 3 cm).

Fujara pasterska nierzadko jest misternie zdobiona, zazwyczaj ornamentem roślinnym.

Gra na instrumencie wymaga przybrania postawy stojącej. Opiera się w głównej mierze na mikrotonach i przegłosach wydobywanych przy pomocy specjalnych technik gry, wśród których najbardziej charakterystyczną jest tzw. rozfuk. Fujara pasterska została w 2008 roku wpisana na listę dziedzictwa niematerialnego UNESCO.”

Źródło: Wikipedia

 

Partner projektu Józef Michałek sfilmował Bacę Piotra Kohuta grającego na tym instrumencie.

 

Bear