Podhale: 608 120 268

Beskidy: 664 928 587

Przyroda

Karpaty to dla różnorodności biologicznej w Europie jeden z kluczowych regionów. Na zwartym obszarze o powierzchni ok. 200.000 km2 mamy do czynienia z mozaiką wielu cennych siedlisk przyrodniczych, zapewniających właściwe warunki życia ogromnej liczbie gatunków roślin, zwierząt i grzybów.

Występuje tu ponad 4000 gatunków roślin naczyniowych. Niemal 500 z nich to gatunki endemiczne. Bogactwo świata roślin związane jest przede wszystkim z piętrowym układem roślinności. Najniżej występują lasy dębowo – grabowe oraz lasy mieszane. Nieco wyżej, w reglu dolnym, obserwujemy buczyny, a czasem także bory jodłowo – świerkowe lub świerkowe. Regiel górny to bory świerkowe, a ponad górną granicą lasów rozwija się piętro zarośli subalpejskich przechodzących w piętro hal, porośniętych przez zwarte murawy wysokogórskie. W najwyższych partiach gór uformowane jest piętro turniowe, o luźnej roślinności, którą tworzą gatunki przystosowane do ciężkich warunków wysokogórskich.

Z urozmaiconą szatą roślinną związana jest różnorodność świata zwierząt. Oprócz gatunków charakterystycznych dla wysokich gór takich, jak: świstak, kozica górska czy płochacz halny można tu spotkać stosunkowo licznie gatunki zwierząt, które potrzebują do życia ogromnych przestrzeni. Dotyczy to przede wszystkim dużych drapieżników np. niedźwiedzi, wilków, rysi, orłów przednich czy orłów cesarskich. Karpaty są też ważnym miejscem występowania gatunków związanych z ekosystemami pierwotnymi i mało przekształconymi przez człowieka np. wąż eskulapa, głuszec, minóg strumieniowy.

Warto podkreślić, że Karpaty pełnią rolę kluczowego korytarza ekologicznego Europy Środkowej, co jest szczególnie istotne w sytuacji coraz większego rozdrobnienia ekosystemów Starego Kontynentu, utrudniającego migrację zwierząt.

Różnorodność biologiczna Karpat jest od wieków kształtowana przez działalność człowieka. Rozwój rolnictwa, a w szczególności pasterstwa, doprowadził do zmniejszenia powierzchni lasów. W ich miejsce powstały polany i hale porośnięte przez różnorodne siedliska otwarte. Wiele z tych półnaturalnych siedlisk odznacza się ogromnym bogactwem przyrodniczym. Obecnie właśnie te siedliska są najbardziej narażone na degradację. Dlatego tak istotne są wszystkie inicjatywy – w tym wspieranie odrodzenia się tradycyjnych form gospodarowania, których celem jest ochrona tych obszarów.

Bear